Verslag van Leonie

Eind maart liep ik in Spa een trail waarbij ik als bonus een startplek verdiende voor het WK trail 2017 in Badia Prataglia in Italië met het Nederlandse Team.

Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen..  

Aangezien deze trail heel wat hoogtemeters heeft en ik hier niet veel ervaring mee heb en ook niet meer in de aanloop hier naartoe specifiek voor getraind had, lag de verwachting van prestatie niet heel erg hoog bij mij....wel de verwachting dat ik flink zou gaan afzien😅 en ik kan alvast verklappen....dat heb ik gedaan.....

Donderdag 8 mei richting Italië gevlogen samen met Jan (de Wilde) en Annet (vd Linde).  Een groot deel van het team (6 mannen en 5 vrouwen, 1 loopster was op voorhand afgevallen door een blessure) waren al enkele dagen daar aanwezig.

Vrijdagmorgen samen met mijn 2 kamergenoten stukje parcours gelopen. Gelijk na de start een klim tot aan ongeveer 7 km... nou dan weet je gelijk dat Italië net wat anders is dan de Ardennen 😰

S'Avonds de  openingsceremonie met vlaggenparade, allerlei toespraken en optredens van locale verenigingen...daarna een gezamenlijke pastamaaltijd met alle deelnemers...vroeg naar bed gaan zat er dus niet echt in...

Zaterdagmorgen ging op mijn  kamer de wekker om 4 uur...start was pas 8 uur maar mijn kamergenoten wilden vroeg ontbijten😣..

De zenuwen vielen erg mee, het beleven van alle indrukken gaf genoeg afleiding. 

Klokslag 8 uur mochten we los.....klimmen!

Vrijdag voelde de klim nog best lekker aan, nu leek het wel of mijn benen met lood gevuld waren.....oeioei...dat gaat zwaar worden Leonie...

Tempo laten zakken dan...maar ik ging al niet hard dus er viel weinig af te remmen 😊.

De moed zakte me beetje in de schoenen....hoe moest ik in godsnaam dit 49 km volhouden, wetende dat we nog heel wat van deze klimmen zouden krijgen?

Jan en Annet zouden  op het 9 km punt staan en de gedachte om er daar de brui aan te geven kwam serieus in me op...

Gelukkig kwam er voor die tijd nog een mooie afdaling en hier werd ik zo blij van, afdalen ligt me wel...., dus het idee van uitstappen was snel verdwenen.

 

De omgeving  was geweldig mooi, echt prachtig. Wat een voorrecht om hier te mogen lopen, dat heb ik regelmatig gedacht onderweg (naast de gedachte "killing...ik ben niet gemaakt voor bergen")

Het parcours was duidelijk gemarkeerd en de extra ingelaste waterposten, bemand door heel vriendelijke Italianen, waren een zaligheid op deze warme dag. Op 25 en 41 km zouden de grote verzorgingsposten zijn waar de begeleiders zouden staan en je je eigen spullen (lees gelletjes etc ) kon pakken.

Eerste doel was deze 1ste verzorgingspost halen, als dat zou lukken ging ik weer verder plannen maken....

 

Na 2 gelletjes merkte ik dat mijn  maag ze niet echt accepteerde... ze kwamen net zo hard weer terug😝.

Beetje vervelend wel....want energie is hier hard nodig.

 

Berg op was soms drama, maar de afdalingen geweldig!!

Dan vloog ik iedereen weer voorbij die mij op de klim voorbij was gekomen, dit wisselde elkaar steeds zo af😊.

Uiteindelijk kwam verzorgingspost 1 in zicht (ik weet geen eens meer precies hoelang ik toen al onderweg was?), doel 1 was in ieder geval bereikt!

De maag bleef sputteren maar gelukkig had ik op post 1 ORS liggen en dit deed wonderen....hierna kon ik mijn gelletjes binnen houden!!!

 

Blij dat mijn maag herstelde, gaf het mij vertrouwen dat ik de finish ging halen! Dit riep ik ook vol overtuiging naar de partner van een teamgenoot die onderweg aan stond te moedigen.

Helaas niet veel later viel ik keihard in een afdaling, vol op de rotsblokken....

Al liggen op de grond voorzichtig controleren of alles nog "werkte"....toch maar even paracetamolletje ingenomen die ik voor geval van nood bijhad...

Na enkele meters gestrompeld te hebben vond ik enig ritme terug....maar lekker lopen is anders... 

Niet aan denken...  op naar die finish...genieten van de mooie natuur rond je heen....niet zeuren.....

De afdalingen rustiger gaan nemen....kon ook niet harder want dat deed echt gewoon teveel pijn eigenlijk.... op de eerst volgende waterpost de schaafwonden schoon laten spoelen en hup....door.

 

Op 39 km stonden Jan en Annet me weer aan te moedigen en vanaf daar nog maar 10 km....ik riep tegen Annet dat ik zou finishen, was het niet vandaag, dan morgen☺.

 

De 2e post op 41 km nog wat vocht bijgetankt en op naar de laatste klim van 3 km, daarna nog 5 km dalen richting finish......heerlijk!!!!!!

Pijn voelde ik niet meer die laatste km's.....de euforie overheerste!

 

Na 6 uur en 32 minuten mocht ik de finishlijn passeren als 70ste vrouw,.. waarschijnlijk mijn slechtste klassering ooit......maar ik voelde me alsof ik de winares was! Zo ontzettend blij en trots dat ik het gehaald had!

Ik viel een Braziliaanse loopster in de armen, we hadden het laatste deel van race elkaar afgewisselt, zij berg op mij voorbij, ik berg af haar weer voorbij.

 

Het was een prachtig mooie race, zo geweldig dat ik dit mocht beleven!

De omgeving daar is echt schitterend, weet gewoon niet hoe ik dat moet omschrijven.

En ja, ik had me er op ingesteld dat ik het zwaar zou krijgen......maar niet ZO zwaar😊

Ach....zoals ergens op een trailwebsite stond geschreven zaterdag; "Leonie Ton heeft haar dag niet"......dat klopte geloof ik wel een beetje😂😂

 

Dank aan Jan en Annet en iedereen vanuit het thuisfront/het Zeeuwse, voor de support!

 

Dit zal de laatste keer zijn dat ik een stukje schrijf als Delta Sportlid. 

Aangezien ik de laatste 2 a 3 jaar voornamelijk mijn trainingen volg bij AV'56,  besloten mijn lidmaatschap over te zetten.

Maar Delta Sport zal toch altijd een beetje als "mijn cluppie" blijven voelen.....

foto: team NL en Leonie op post 1 bij 25 km

     

Nieuws overzicht